Start
Omhoog

likdoorn

 


De likdoorn is een sterke eeltvorming op een klein gebied van de huid. Het evenwicht tussen aanmaak en afschilfering van de huid onder invloed van te grote plaatselijke drukbelasting is verstoord en wel zodanig dat de verhoorning niet alleen naar buiten toe optreedt, zoals bij eeltvorming, maar als een hoornpit naar binnen wordt gedrukt.

In vele gevallen ontwikkelt de likdoornvorming zich op plaatsen waar weinig onderhuids vetweefsel aanwezig is en er vrijwel direct contact bestaat tussen huid en onderliggend bot. Als die huid geÔrriteerd wordt doordat het bot overmatig belast wordt, vindt er een zodanig versnelde eeltvorming plaats, dat de eeltlaag snel te dik wordt en de opeenhoping van afgestorven cellen naar binnen plaats vindt. Dit gebeurt in de vorm van een pit die als een punt, vanuit het midden groeit op onderliggende weefsels gaat drukken en pijn veroorzaakt. De likdoorn drukt dwars door de lederhuid heen.

Hoe dichter de pit naar het beenvlies (dat alle botten omgeeft) wordt gedrukt, des te groter wordt de pijn, omdat zich daar veel bloedvaten en zenuwen bevinden.

Dat de eeltpit/likdoorn een wortel bezit is een fabeltje!!

De gewone likdoorn wordt ook wel de platte likdoorn genoemd. Door de voortdurende druk, waardoor de likdoorn ontstaat, zwelt het omliggende weefsel op en ontstaat aan de rand van de likdoorn een roodachtige kleur, die langzaam overvloeit in de normale huidskleur. De pit (diepe kern) zit niet altijd in het midden van de bovenliggende eeltlaag. Op de kleine teen wordt de platte likdoorn vaak aangetroffen in een halvemaanvormige groef. Soms zit(ten) de pit(ten) helemaal in de rand van de aandoening. De pit is meestal kleiner dan de buitenkant van de eeltplek doet vermoeden. De huidstructuur bij de platte likdoorn blijft intact en de pit zit oppervlakkig op de huid en er komen geen bloedvaten of zenuwen in voor.

De verheven likdoorn ligt hoger boven de huid. Ze wordt omhoog gedrukt door de onderliggende ontsteking van het slijmbeursje. Daardoor is het aanzien anders dan bij de platte likdoorn: hij ziet er uit als een roomhorentje. De teen is vaak dik, rood, gezwollen en erg pijnlijk. Zowel de platte als de verheven likdoorns zijn harde likdoorns.

De oorzaak is altijd de aanwezigheid van druk en tegendruk: het bot wordt belast, de vloer of de schoen geeft tegendruk. De verheven likdoorn wordt na verwijdering van bovenliggend eelt vaak vanzelf omhoog geduwd en is gemakkelijk te verwijderen.

De zaadlikdoorns
zijn eigenlijk geen gewone (pijnlijke) likdoorns. We zien ze ook op plaatsen waar geen druk wordt uitgeoefend. Het zijn harde knobbeltjes van opeengehoopte cellen van smeerklieren zonder omringende eeltformatie en geven meestal geen pijn! Ze zien eruit als een klein gerstekorrel en de kleur is grijsachtig, ze ontstaat dus zonder druk van buitenaf en komen voor bij mensen met een slechte doorbloeding van de voethuid en een droge huid, zoals bij ouderen, diabetespatiŽnten en reumapatiŽnten.
Ze zijn meestal in grote aantallen verdeeld over de gehele voetzool op onbelaste plaatsen. De zaadlikdoorn gaat rechtstandig naar beneden en eindig in een stomp puntje (gerstekorrel). Verwijdering is eenvoudig omdat het een oppervlakkige likdoorn is. Alleen als hij voorkomt op een plaats waar het bot druk uitoefent kan hij pijnlijk zijn. Dan moet hij ook in etappes verwijderd worden vanwege de pijn.
 

 

 

 


     

 


Weke Likdoorn
(soms zachte likdoorn genoemd)

Komt alleen voor tussen de tenen. Hij zetelt meestal tussen de 4e en 5e teen of tussen de 3e en 4e teen. Het is een vrij pijnlijke aandoening door zowel druk van binnenuit (teenbotjes onderling/spreidvoet) als druk van buitenaf (te nauw schoeisel). Vaak komen als gevolg hiervan deze weke likdoorns paarsgewijs voor, op de naastliggende teen komt hij eveneens tot ontwikkeling.

 


   

   
   

     

     
 

voetproblemen:

L   E   I   V   K   H   R   P   T   HK   HV   HR   Z   H